Norwegian wood - Haruki Murakami

...kilka luźnych przemyśleń związanych czerwoną kokardką.

Nie będzie oryginalnie, odkrywczo, czy może nawet ciekawie. Nie przedstawię wam historii myśli, jakie pojawiały się w mojej głowy w trakcie czytania - nie chcę i chyba nie umiem tego zrobić. Postaram się raczej skupić na tym, co czułam, bo to emocje były dla mnie najważniejsze przy odbiorze tego tekstu.

"Zastanawiałem się nad tym, co do tej pory utraciłem, nad straconym czasem, nad ludźmi, którzy umarli albo odeszli, nad myślami, które już nie wrócą." 

Przepadłam. Kiedy otworzyłam tę książkę z zamiarem przeczytania kilkunastu stron, właśnie wracałam z zakupów. Autobus wypełniony ludźmi - szepty, rozmowy, dźwięki muzyki - a ja słyszałam tylko słowa w moich myślach. Wróciłam do domu i czytałam, czytałam... Odłożyłam ją na półkę dopiero w nocy (właściwie już nad ranem) i zrobiłam to tylko dlatego, że chwilę wcześniej skończyłam ostatnie zdanie:

"Gdzie ja teraz jestem? Nie wiedziałem. Nie miałem pojęcia. Co to za miejsce? Widziałem jedynie niezliczone postacie ludzi zmierzających nie wiadomo dokąd..." 

Bardzo chciałam, żeby akurat ta książka oczarowała właśnie mnie, a jednak (a może właśnie dlatego?) kazałam jej długo na siebie czekać.
Sama nie wiem czemu nie przeczytałam Norwegian wood wcześniej - i chciałam i się bałam. Chyba każdy z nas zna to uczucie - mamy ogromną nadzieję, że konkretna książka przypadnie nam do gustu, ale jednocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, że wcale nie musi tak być...

Kiedy kochamy, nie mówimy dlaczego - ta zasada tyczy się też książek, powinnam powiedzieć i na tym zakończyć. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie dodała jeszcze kilku zdań. Przede wszystkim muszę powiedzieć, że chyba wiem dlaczego Norwegian wood zrobiło na mnie wrażenie - po prostu przeczytałam tę książkę w odpowiednim momencie swojego życia. Wiem że już zawsze będę miała do niej sentyment, bo kojarzy mi się nie tylko z kawałkiem dobrego tekstu, ale też moimi ukochanymi Beatlesami.

"Wszyscy jesteśmy pokręceni, pogmatwani, nie umiemy dobrze pływać i powoli toniemy. I ja, i Kizuki, i Reiko. Wszyscy tacy jesteśmy. Dlaczego nie przyjaźnisz się z kimś normalniejszym?"

Watanabe jest w pewnym sensie podobny do każdego z nas - poraniony przez życie, czasem zagubiony, nie do końca rozumiejący nawet samego siebie - i chyba dlatego już od pierwszych stron zyskał moją sympatię. Czasem gdy pytał: "Rozumiesz, co mam na myśli?", miałam ochotę z uśmiechem pokiwać głową, kiedy indziej chciałam potrząsnąć nim i powiedzieć: "Co ty robisz? O co ci właściwie chodzi?". Być może nie rozumiałam wszystkich zachowań głównego bohatera, w każdym razie nie każde nazwałabym dobrym, czy odpowiednim. Mimo wszystko to jego polubiłam najbardziej i nawet po przeczytaniu ostatniego zdania ciężko było mi się z nim rozstać.
Innym postaciom, choć można je nazywać mniej lub bardziej interesującymi, nie sposób odmówić oryginalności. Naoko była tajemnicą, jej związek z Watanabe był bardzo silny, a mimo to nie mogłam nigdy nazwać go miłością. Midori to dziewczyna bardzo specyficzna, pasowała do niego w każdym calu. Gdybym spotkała ją w realnym świecie, raczej nie zostałybyśmy przyjaciółkami, tak czy inaczej czytałam o niej z ogromną ciekawością.

Książka dostała ode mnie dwa spore minusy - wstawiane z ciężkim sercem, ale jednak. Obydwa tyczą się tego samego, miłości fizycznej, która w Norwegian wood jest wszechobecna, pozbawiona magii. Końcowe sceny po prostu wbiły mnie w fotel, ale raczej z osłupienia niż zachwytu. Kto wie, może kiedyś zrozumiem dlaczego Murakami wybrał takie a nie inne zakończenie, póki co nie rozumiem i nie potrafię się nim zachwycić. 

Norwegian Wood - The Beatles

Norwegian wood to nie tylko tytuł książki Murakamiego, ale też nazwa piosenki zespołu The Beatles. Jej orientalne brzmienie wpasowuje się w klimat okładki, a tekst, z pozoru dość sielankowy, zyskuje przy bliższym poznaniu.
To historia chłopaka, który zostaje zaproszony do pokoju przypadkowej dziewczyny. Rozmawiają długo. Ona nie pozwala mu spać w swoim łóżku, więc ten spędza noc w wannie. Kiedy budzi się rano, jej już nie ma. Podpala mieszkanie....
Bezsensowna historia? Nie, jeśli znamy biografię jej twórcy. John Lennon chciał zataić liczne romanse przed żoną, jednocześnie czuł potrzebę dzielenia się nimi w muzyce, musiał więc robić to w dość skomplikowany sposób. W kilku zdaniach opowiedział o tym typie dziewczyn, których mieszkania są udekorowane bardzo tanią sosną (norwegian wood). Jeśli mielibyśmy poddać ten tekst analizie, pewnie musielibyśmy powiedzieć, że chodzi o kobiety mające "podrabiane" dusze i tandetne serca. Chłopak z poznanej przez nas historii ma do nich pretensje, bo zapraszają go do siebie, robią nadzieję, a potem mówią: "Lepiej żebyś spał w wannie". Jego zemsta jest słodka - spala norwegian wood.
Ta piosenka, jak każda Beatlesów, to nie tylko słowa i muzyka, to opowieść człowieka, który bardzo mocno ranił swoją żonę. To cierpienia i łzy, których nie usłyszymy w głośnikach, pojawią się one w sercu.

"Kiedy słucham tej piosenki, czasem robi mi się strasznie smutno. Nie wiadomo, czemu czuję się, jakbym błądziła sama w wielkim lesie."

Możecie być pewni, że o tym panu jeszcze kiedyś u mnie usłyszycie :)