"Panie prezesie, jako doświadczony sędzia wie pan lepiej ode mnie, że gdzie u kobiety zaczyna się miłość, tam kończą się wszystkie zasady."
Tytułowy Znachor to chirurg, który ma w życiu wszystko, co krętymi drogami prowadzi do szczęścia. Kiedy opuszcza go ukochana żona, majątek, szacunek innych czy nawet wymarzona praca przestają mieć znaczenie. Zdesperowany postanawia zalać smutki alkoholem - ta pochopna decyzja przewraca jego życie do góry nogami, bo kiedy pijany i zmęczony wraca do domu, zostaje napadnięty. Wraz z portfelem i płaszczem traci swoją tożsamość (doznaje amnezji).
Spotykamy go ponownie po kilku latach, kiedy pod fałszywym nazwiskiem Antoniego Kosiby szuka pracy. Znajduje zatrudnienie i dach nad głową u Prokopa, człowieka życzliwego i religijnego. Dzięki przypadkowi odkrywa w sobie talent, który daje mu możliwość ratowania ludzkiego życia...
„[...] szczęście póty trwa, póki je człowiek ocenia należycie. A dla człowieka wartość ma tylko to, co ciężko się zdobyło.”
Nie znajdziemy w tej książce barwnych opisów, ale można to uznać jedynie za zaletę, gdyż dzięki temu wszystko wydaje się być bardziej realne, a czytelnik ma wrażenie jakby czytał relację z czyjegoś życia - najprawdziwszą i pełną uczuć. "Znachor" to przepiękna opowieść o miłości, której brak niszczy człowieka, o poświęceniu, a przede wszystkim o tym, że czasem przypadek decyduje jak będzie wyglądało nasze życie. Tłem przedstawionej historii jest Polska, miejsce spokojne, choć nie zawsze przyjazne obcym, gdzie ludzie są pracowici, a bardziej niż sobie samym ufają Bogu. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę spędzić wieczór z dobrą książką!
17 komentarze:
Mnie nie musisz przekonywać, bo widziałam film i w "Znachorze" się zakochałam. Książka powinna być gdzieś wśród staroci mojej mamy ;) Ekranizacja naprawdę piękna, wzruszająca...
Jakoś nie ciągnie mnie do tej książki.. Zapraszam Cię na mój blog z recenzjami książek!;) {centerbook}
Musze przeczytać. Film też chętnie obejrzę ;)
troszkę mogą się powyginać.. ale ja zawsze spinam kilka stron - to jest mniej groźne :D
lubisz czytać widzę :D polecisz jakąś książkę z dreszczykiem ? :> :)
dziękuję serdecznie :) jak wymęczę wreszcie obecną książkę lecę po którąś z polecanych przez Ciebie :)
Raczej stronię od literatury polskiej, która została stworzona jeszcze w XX wieku. Nie wiedziałam też nic o "Znachorze" i chyba przez najbliższy czas jeszcze tak zostanie.
Film widziałam tak na wyrywki, czyli jakieś sceny, gdy oglądali to moi rodzice. Jednak widzę, trzeba brać się za książkę i ekranizację.
Nie wiedziałam nawet, że jest taka książka :) Film za to oglądałam trzy razy i bardzo mi się podobał - słyszałam też, że jest jakaś jego starsza wersja.
Uwielbiam Cię :))), zaskoczyłaś mnie "Znachorem", jest to moja ulubiona książka do której mam wielki sentyment. Zrobiło mi się ciepło na duszy, przywołałaś wspomnienia...
Oczywiście film też widziałam i całkowicie zgadzam się z Twoim zdaniem, to kawał dobrego kina.
Tak śmiechem, żartem: starocie sięgają po starcie ;), a tak poważnie, to babci podbierałam książki.
O filmie słyszałam, ale o książce nie. Najpierw może zapoznam się z wersją taśmową - jeśli mi się spodoba, sięgnę i po tę papierową.
Pozdrawiam :)
No popatrz! A ja pierwsze słyszę o tej książce czy o filmie. Muszę koniecznie sięgnąć po książkę, bo widzę, że mam zaległości z klasyki :)
Oglądałam film i bardzo mi się podobał, także i na książkę przyjdzie kiedyś czas ;)
Muszę to kiedyś przeczytać, moja babcia i kuzynka (która nienawidzi czytać książek i to chyba jedyna jaką w życiu przeczytała) mi ją polecały z całego serca:) Wiem, że to piękna historia dlatego trzeba ją poznać. Pozdrawiam:)
Nie słyszałam ani o filmie ani o książce, a szkoda, bo obie wersje wyglądają na warte uwagi. Na pewno sięgnę:)
"Znachor" nie jest żadną tam perełką literatury polskiej, tak jak nie jest nią "Trędowata" Mniszkówny, czy "Kariera Nikodem Dyzmy". Pozycje Dołęgi - Mostowicza to nic innego, jak literatura wagonowa, a sam Dołęga to pierwszorzędny pisarz drugorzędny, żeby nie powiedzieć podrzędny. I fakt, że książkę czyta się dobrze zawdzięczamy temu, że była ona pisana z założenia dla raczej niezbyt wymagającego czytelnika.
@caryca - Czy uznamy coś za perełkę czy nie zależy tylko od naszego subiektywnego spojrzenia, jednych dana książka zachwyca, innych niekoniecznie i właściwie tak powinno być. "Trędowatej" nie czytałam, więc nie mogę nic o niej powiedzieć, ale miałam przyjemność obejrzeć ekranizację (Hoffmana), a ta (głównie ze względu na grę świateł i scenografię) wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Zdaję sobie sprawę z tego, że "Znachor" powstał pierwotnie jako scenariusz, potem zmieniono jego formę na książkę, brakuje mu sporo do ideału, ale mimo wszystko jest to jedna z najbardziej magicznych książek jakie czytałam (być może za sprawą filmu, który widziałam wcześniej, a do którego potem porównywałam tekst).
Ktoś bardzo mądry powiedział, że w książkach możemy znaleźć tylko to, co mamy już w sobie.
Pozdrawiam :)
Prześlij komentarz